designplanet.tv

Η Αγγελική Τριαρίδου σας ταξιδεύει στον πλανήτη της ιστορίας, της τέχνης, της αρχιτεκτονικής, και του design


ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΤΡΙΑΡΙΔΟΥ /

ARTS - VISUAL

/

26 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2015

Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ

Η ΝΕΑ ΕΚΘΕΣΗ ΤΟΥ ΤΑΣΟΥ ΝΙΚΑΚΗ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΕΙ ΠΕΡΙΤΡΑΝΑ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΕΧΝΗ ΠΟΥ ΑΝΑΔΥΕΤΑΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΒΑΘΙΑ ΠΗΓΑΔΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΒΓΑΙΝΕΙ ΞΑΝΑ ΣΤΟ ΦΩΣ.

Ο ΤΑΣΟΣ ΝΙΚΑΚΗΣ είναι ένας σύγχρονος Έλληνας καλλιτέχνης. Και με τους δύο επιθετικούς προσδιορισμούς που χρησιμοποιώ δεν εννοώ μόνο το αυτονόητο που όλοι καταλαβαίνουμε. Εννοώ ότι η τέχνη του βγαίνει μέσα από τις όψεις, τις εκφάνσεις, τα αισθήματα και τα συναισθήματα τις πτυχές (και τις πληγές τα τελευταία χρόνια), της σύγχρονης Ελλάδας. Και είναι αυτή η τέχνη που ενώνει το μέσα μας με το έξω μας, το πριν με το μετά μας, την σκέψη μας με τα συναισθήματα, την κοινωνική πραγματικότητα με τον εσωτερικό μας κόσμο. Είναι αυτή η ελληνική τέχνη του Τάσου Νικάκη που μεταπλάθει την πραγματικότητα που βιώνουμε σε συμβολική εικόνα, σε εικαστικό λόγο, σε μνημείο μνήμης και ιστορίας.

Γεννημένος στις Σέρρες το 1960 και έχοντας ζήσει στην Θεσσαλονίκη, την Αθήνα και ένα διάστημα στο Βερολίνο (από το 1991 έως και το 1994), ο Τάσος Νικάκης έχει γεμάτες τις αποσκευές του. Γεμάτες από εμπειρίες και γεμάτες από ιδέες, γεμάτες όμως κυρίως από την Ελλάδα. Αυτό είναι και το πιο χαρακτηριστικό σημείο της προσωπικότητάς του πο αντανακλάται και στην ιδιοσυγκρασιακή του τέχνη: Το ότι είναι Έλληνας, το ότι αισθάνεται Έλληνας, με βαθιές ρίζες πολιτιστικές και ιστορικές. Aυτή είναι και η δική του υποκειμενική πραγματικότητα ως καλλιτέχνη στην προσέγγιση του στα πράγματα.

[pic03c]

Ο ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Όπως έχω γράψει και παλαιότερα, υπάρχουν δύο ειδών καλλιτέχνες και δημιουργοί: Αυτοί που απομονωμένοι στο κλειστοφοβικό περιβάλλον του εργαστηρίου τους ή, τέλος πάντων, στον δικό τους μικρόκοσμο, αναζητούν μέσα από την τέχνη τους τον "χαμένο χρόνο" και αυτοί που η σχέση τους με τον κόσμο, τους ανθρώπους και τα πράγματα, χαρακτηρίζεται από εξωστρέφεια και αναζητούν μέσα στο ευρύτερο κοινωνικό και πολιτικό και πολιτιστικό περιβάλλον τους την πηφή της έμπνευσης αλλά κα τους αποδέκτες του επικοινωνιακού διαύλου που ανοίγουν με το έργο τους. Σε αυτήν την δεύτερη κατηγορία ανήκει ασφαλώς ο Τάσος Νικάκης. Από την ελληνική επαρχία, στους δρόμους των Ευρωπαϊκών μεγαλουπόλεων, το βασικό χαρακτηριστικό του ως καλλιτέχνη και ως ανθρώπου ήταν και είναι η τριβή, ο συμφυρμός μέσα στο αστικό τοπίο, με άτομα κάθε λογής διαφορετικών κοινωνικών και οικονομικών στρωμάτων, διαφορετικών τάξεων και ηλικιών. Και ο συμφυρμός αυτός δεν είναι ποτέ επιπλαστος ή κενός νοήματος, ένας συμφυρμός λαιφσταϊλικού περιεχομένου αντίθετα έχει πάντα το στοιχείο της συμμετοχής, της συμπάθειας (εκ του συμπάσχω με την αρχαία έννοια) στα σύγχρονα δράματα (εκ του δρω - δρώμμενου πάλι με την αρχαιοελληνική έννοια) των ανθρώπων και της ελληνικής κοινωνίας. Αυτή ακριβώς η παρουσία του μέσα στα κοινωνικά δρώμμενα, και η διάθεση αναζήτησης διόδων επικοινωνίας τον οδηγούσαν και τον οδηγούν πάντα και στις καλλιτεχνικές εκφράσεις των προσωπικών του ανησυχιών...

[pic02c]

ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑ

Είχα την τύχη να παρακολουθήσω από κοντά όλη την πορεία της καλλιτεχνικής του δημιουργίας και εξέλιξης την τελευταία εικοσαετία: Ανήσυχος και επαναστατικός από τη φύση του αρνείται κάθε μορφής συμβατικότητα και δημιουργεί τέχνη απρόβλεπτη, ανατρεπτική. Καινουργια ή φθαρμένα ξύλα, σίδερα, ευτελή υλικά, άλλοτε μαζεμένα από τη φύση και άλλοτε απομεινάρια μιας αστικοποίησης που δημιούργησε αστικά σκουπίδια, χρώματα και σχήματα ενορχηστρώνονται όλα σε ένα παιγνίδι συμβολισμών, σε μια τέχνη εννοιολογική. Μια τέχνη που αγγίζει / σχολιάζει / ερμηνεύει / αφορά και το ΠΑΝΩ και το ΚΑΤΩ από την επιφάνεια.

Ο Τάσος Νικάκης, πιάνοντας το κουβάρι της ελληνικής τέχνης, από εκεί που το άφησε ένας άλλος ροκ και ανατρεπτικός καλλιτέχνης, ο Αλέξης Ακριθάκης, συνεχίζει να μας παρασέρνει σε "οραματισμούς, έννοιες μέσα στην έννοιες, λαμπρές νέες σελίδες για τα Ελληνικά μας μάτια, εμπειρίες θανάτου, μεταμορφώσεις και αναγεννήσεις, βαθιά λατρεία παλλόμενη από αληθινή συγκίνηση μέσα σ’ ένα όργιο από χρώματα και σχήματα", όπως έγραψε κάποτε ο Νάνος Βαλαωρίτης.


Η ΤΕΧΝΗ ΩΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ

Η διαδρομή του Τάσου Νικάκη μέσα στην καλλιτεχνική δημιουργία, πέρασε από το εξωτερικό μας περιβάλλον στον εσωτερικό μας κόσμο με έναν ηθικό και κοινωνικό προβληματισμό: Δεν είναι τυχαίοι οι τίτλοι των εκθέσεών του που σημειώνω σταχυολογικά: Από το Πάνω και κάτω από τη θάλασσα, και τα Αστικά τοπία προχώρησε στην Άλλη οψη του νομίσματος στην ΑΝ - ησυχία και στην Επόμενη μέρα. Είναι σαφές ότι ο καλλιτέχνης ζει και κινείται μέσα στο κοινωνικό (πολιτικό / οικονομικό / πολιτιστικό / περιβάλλον συμπάσχοντας, όχι αδιαφορώντας. Εστιάζοντας ατον άνθρωπο και την κατάσταση που βιώνει. Ο πυρήνας της τέχνης του Τάσου Νικάκη είναι ο άνθρωπος και αυτό το (αρχαιοελληνικό) ανθρωποκεντρικό πρότυπο / ιδεώδες αναπαράγεται και σχολιάζεται μέσα στα έργα του: Οι άνθρωποι με τα πρόσωπα - τηλεοράσεις, οι υποτελείς άνθρωποι στις αξίες του χρηματιστηρίου, οι άνθρωποι που εξεγείρονται, που αγωνίζονται για την ελευθερία, τα παιδιά που υψώνουν τις ελληνικές σημαίες. Οι άνθρωποι που πονούν υποφέρουν, βασανίζονται αλλά και ερωτεύονται, χαίρονται, συνδιαλέγονται. Θα μπορούσες να πεις βλέποντας τα έργα του Τάσου Νικάκη ότι βλέπεις ένα πορτραίτο της σύγχρονης Ελλάδας, μια ροκ μπαλάντα που γίνεται όλο και πιο λυπητερή, όλο και πιο καταστροφική, καθώς η κρίση βαθαίνει και το ανθρωπιστικό της αποτύπωμα γίνεται ολοένα και πιο οδυνηρό. Είναι η φυσική πορεία ενός καλλιτέχνη που βαδίζει τον δρόμο της αυτογνωσίας. Εξάλλου η τέχνη δεν πρέπει να αντανακλά σαν τον καθρέφτη μα σαν φακός να μεγενθύνει.-


"Σιγά σιγά αδειάσανε οι δρόμοι και τα σπίτια, όμως ακόμη κάποιος έμεινε και τρέχει να προφτάσει

Και ρυθμικά χτυπήσανε μια-μια οι ώρες κι ανοίξανε πόρτες και παράθυρα μ' εξαίσιες αποκεφαλισμένες μορφές

Ύστερα ήρθανε τα λάβαρα, οι σημαίες κι οι φανφάρες κι οι τοίχοι γκρεμιστήκανε απ' τις άναρθρες κραυγές

Πτώματα ακέφαλα χορεύανε τρελά και τρέχανε σα μεθυσμένα όταν βαρούσανε οι καμπάνες.

Τότε, θυμάσαι, που μου λες: Ετέλειωσεν ο πόλεμος! Όμως ο Πόλεμος δεν τέλειωσεν ακόμα.

Γιατί κανένας πόλεμος δεν τέλειωσε ποτέ!"

''Ο Πόλεμος'', από τη συλλογή ΕΠΟΧΕΣ του Μανώλη Αναγνωστάκη

[pic09c]

Η έκθεση του Τάσου Νικάκη Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ, παρουσιάζεται στην Γκαλερί ARTION, Μητροπόλεως 96 στη Θεσσαλονίκη, από την Παρασκευή 6 Μαρτίου μέχρι την Πέμπτη 19 Μαρτίου του 2015.

ΠΡΟΣΦΑΤΑ

Η ΑΛΧΗΜΕΙΑ ΤΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ

ΦΟΒΟΥ ΤΑΣ ΕΙΔΟΥΣ ΤΟΥ ΜΑΡΤΙΟΥ

ΕΥ-ΞΕΙΝΟΣ ΠΟΝΤΟΣ

Ο ΑΓΙΟΣ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ ΚΙ ΕΓΩ

ΔΗΜΟΦΙΛΗ

Η ΚΥΡΑ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ

ΠΕΤΑΕΙ, ΠΕΤΑΕΙ...

ΑΠΟ ΜΑΡΤΗ, ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ...

ΣΧΟΛΙΑ

ΑΠΟΣΤΟΛΗ
Το σχόλιό σας έχει σταλεί και θα δημοσιευτεί το συντομότερο.
Ευχαριστούμε!

γράψτε το
σχόλιό σας

code & design : Stelios Ignatiadis ACTUS anima logo ACTUS ANIMA
Loading