designplanet.tv

Η Αγγελική Τριαρίδου σας ταξιδεύει στον πλανήτη της ιστορίας, της τέχνης, της αρχιτεκτονικής, και του design


ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΤΡΙΑΡΙΔΟΥ /

INTERIORS

/

17 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2016

THE FUTURE OF THE PAST

ΠΩΣ Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΙΣΠΑΝΟΣ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΑΣ RICARDO BOFILL ΜΕΤΕΤΡΕΨΕ ΕΝΑ ΕΓΚΑΤΑΛΕΛΕΙΜΕΝΟ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟ ΣΕ ΚΑΤΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΕΝΑ ΣΠΙΤΙ: ΣΕ ΕΝΑΝ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΚΟΣΜΟ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ

Υπάρχουν σπίτια και σπίτια, και στη συνέχεια υπάρχει και το σπίτι του Ρικάρντο Bofill: ένα ερειπωμένο πρώην εργοστάσιο τσιμέντου επικών διαστάσεων στα προάστια της Βαρκελώνης, στην Ισπανία. Ένα μεγαλοπρεπές μνημείο της βιομηχανικής αρχιτεκτονικής στην πόλη της Καταλονίας Sant Just Desvern, το La Fabrica, όπως το ονομάζει ο δημιουργός και ιδιοκτήτης του είναι ένας ποιητικός και προσωπικός χώρος που επαναπροσδιορίζει την έννοια του συμβατικού σπιτιού.

"Σήμερα θέλουμε ο καθένας που μπαίνει από την πόρτα μας, μέσα στο σπίτι μας να αισθάνονται άνετα, αλλά αυτό δεν είναι η ιδέα του Bofill εδώ, στο σπίτι του», λέει ο σκηνοθέτης του βίντεο Albert Moya. «Μας πηγαίνει πολύ πιο μακριά, μας δίνει την ευκαιρία να συνδεθούμε με το χώρο σε ένα πιο πνευματικό τρόπο».

"Ανεβαίνοντας πάνω από τους καταπράσινους κήπους, τα οκτώ εναπομείναντα σιλό που κάποτε φιλοξένησαν μια ατελείωτη ροή εργατών και βαρέων μηχανημάτων, φιλοξενούν πλέον τόσο την ιδιωτική ζωή του Ricardo Bofill, όσο και βραβευμένη αρχιτεκτονική του σκέψη και πρακτική στον αστικό σχεδιασμό.

[pic09c]

Ο Ricardo Baofill ανακάλυψε το 1973 ένα εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο τσιμέντου με το μεγαλύτερο κομμάτι του ερειπωμένο, που περιλάμβανε πάνω από 30 σιλό, υπόγειες στοές και τεράστιους χώρους με τον βιομηχανικό εξοπλισμο. Ο Ricardo Bofill το αγόρασε και άρχισε εργασίες ανακαίνισης. Το εργοστάσιο τσιμέντου επρόκειτο να φιλοξενήσει τα αρχιτεκτονικά γραφεία, το αρχείο του, ένα πρότυπο εργαστήριο αρχιτεκτονικής και  έναν εκθεσιακό χώρο, ένα διαμέρισμα γι 'αυτόν, καθώς και τα δωμάτια και τους κήπους. Όρισε το χώρο αρχίζοντας από την κατεδάφιση ορισμένων δομών, τον καθαρισμό του τσιμέντου, εκθέτοντας ορισμένα στοιχεία και αποκρύπτοντας άλλα με τη δημιουργία της αρχιτεκτονικής τοπίου, τη φύτευση διάφορων φυτών, όπως ο ευκάλυπτοι, φοίνικες, ελαιόδεντρα και κυπαρίσσια. Οι εργασίες ανακαίνισης διήρκεσαν σχεδόν δύο χρόνια

[pic10c]
Ο Bofill είχε φανταστεί τους μελλοντικές χώρους και δημιούργησε μια διάταξη, σύμφωνα με τις διαφορετικές αισθητικές και πλαστικές προδιαθέσεις που έχει αναπτυχθεί από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και ήταν παρούσες μέσα στο εργοστάσιο. Η συλλογή των σουρεαλιστικών στοιχείων, η παράδοξη σκάλα που ανεβαίνει στο πουθενά, ο παραλογισμός ορισμένων στοιχείων που κρέμονται πάνω από κενά, δημιουργώντας την αίσθηση των άχρηστων χώρων, χαρακτήριζε το μέρος το λιγότερο ως παράξενο αλλά και μαγικό, λόγω της έντασης και της δυσαναλογίας τους. Αφαιρετικά στοιχεία, καθαροί όγκοι που αποκαλύπτονταν μερικές φορές σπασμένοι και βρώμικοι, ακατέργαστοι και ανεπεξέργαστοι, ξαφνικά αποκάλυπταν τις γλυπτικές ιδιότητες των υλικών. Γοητευμένος από τα στοιχεία της αντίφασης και την ασάφεια του χώρου, ο αρχιτέκτονας αποφάσισε να διατηρήσει το εργοστάσιο και να τροποποιήσει την αγριότητα του εργοστασιακού σχεδιασμού σμιλεύοντας το σαν ένα έργο τέχνης. Όλα αυτά τα μαγικά στοιχεία έμειναν στη μέση των μεταμορφωμένων κήπων, που κάποτε ήταν η αυλή ενός εργοστασίου τσιμέντου.

[pic04c]

Διάφοροι χώροι του εργοστασίου αποκαλύφτηκαν και έγιναν προσβάσιμοι και στις προγενέστερες δομές δόθηκαν νέες χρήσεις: Στον καθεδρικό ναό, τον κήπο και τα σιλό. Η ανακαινισμένη κατασκευή ενσωμάτωσε διάφορες εποχές και διάφορες γλώσσες από την ιστορία της αρχιτεκτονικής, του επιτηδευμένου σχεδιασμού σε αντίθεση με την λαϊκή αρχιτεκτονική με παράθυρα, πόρτες, σκάλες και ψευδείς προοπτικές και τις εφάρμοσε για τους εξωτερικούς τοίχους και για μερικούς εσωτερικούς χώρους. Σιγά-σιγά με τη βοήθεια των καταλανών τεχνιτών το εργοστάσιο μετατράπηκε σε μία σύγχρονη κατοικία, κρατώντας όμως πάντα τον χαρακτήρα της, ως ημιτελούς έργου.

[pic06c]
Ο άφθονος χώρος και το ύψος που προυπήρχε επέβαλλε ακραία μετριοπάθεια στον χειρισμό του: Ο εσωτερικός χώρος κρατήθηκε λιτός χωρίς πάρα πολλά διακοσμητικά στοιχεία. και σκόπιμα διανθίστηκε με casual σύγχρονα έπιπλα, του κλασικού design της εποχής του Bauhaus. Προσεκτικά τοποθετήθηκαν άσπροι καναπέδες, ως λευκός καμβάς για να προβληθούν τα δερμάτινα καθίσματα στο χρώμα του παλιού καπνού, μεγάλα μονοχρωματικά χαλιά, χωρίς ενδιαφέρον στις λεπτομέρειες, ασύλληπτα μακριές κουρτίνες και πολλά άλλα στοιχεία που πρόσθεσαν λεπτότητα και εκλεπτυσμένο στυλ στο παλιό εργοστάσιο του τσιμέντου. Φυσικά, διαμορφώθηκε ιδιαίτερα και ο χώρος του γραφείου αλλά και πολλά θεαματικά τραπέζια συσκέψεων σε συνδυασμό με δερμάτινα καθίσματα και όμορφα αρχιτεκτονικά σχέδια και εκτυπώσεις που κρεμάστηκαν στους τοίχους ή τοποθετήθηκαν σε ξύλινα καβαλέτα. Ο Ricardo Bofill σήμερα ζει και εργάζεται στο σπίτι του μέσα στο παλιό εργοστάσιο τσιμέντου καλύτερα από ό, τι οπουδήποτε αλλού, είναι το μόνο μέρος όπου μπορεί να συγκεντρωθεί, να εργαστεί, να μετατρέψει τις αφηρημένες ιδέες της αρχιτεκτονικής σε έργα, και να προχωρήσει την αρχιτεκτονική του.

[pic08c]

ο να είσαι αρχιτέκτονας σημαίνει να καταλαβαίνεις τον χώρο, σημαίνει να κατανοείς το δομημένο από τον άνθρωπο περιβάλλον, σημαίνει να αποκρυπτογραφείς τις αυθόρμητες κινήσεις και τη συμπεριφορά των ανθρώπων, και να ανιχνεύεις τις ανάγκες της αλλαγής που μπορούν ή δεν μπορούν να εκφράσουν ρητώς. Είναι σημαντικό να εντοπίζουμε αυτά τα θέματα, αν θέλουμε να συμβάλλουμε με την προσωπική μας εργασία στην ιστορία της αρχιτεκτονικής. - Ricardo Bofill

Συνολικά, το εργοστάσιο τσιμέντου είναι ένα κτίριο με μοναδικό σχεδιασμό και αρχιτεκτονικά στοιχεία, που στο εσωτερικό του χαρακτηρίζεται από εκλεκτικό στυλ. Ένα μείγμα από υφές και φόρμες, υλικά και εντυπώσεις, με τα τεράστια κενά, με τα μεγάλα τοξωτά παράθυρα και την εκπληκτική ποιότητα φυσικού φωτός όλη την ημέρα, ένα μοναδικό μέρος για να ζει και να εργάζεται κάποιος. Επιπλέον, αυτά τα μαγικά στοιχεία βρίσκονται μέσα στους μεταμορφωμένους κήπους που κάποτε ήταν η αυλή ενός εγκαταλελειμμένου εργοστάσιο τσιμέντου.

[pic11c]
Το αρχιτεκτονικό γραφείο του Ricardo Bofill Taller de Arquitectura (RBTA), που ιδρύθηκε το 1963, είναι μία από τις πιο παραγωγικές επιχειρήσεις της Ισπανίας, με έναν μακρύ κατάλογο των εργασιών που καλύπτει όλον τον πλανήτη: από το Les Halles και την έδρα Christian Dior στο Παρίσι, σε ουρανοξύστη της JP Morgan στο Σικάγο και το Shangri-La Hotel στο Πεκίνο. Αλλά το La Fabrica που παρουσιάζουμε εδώ είναι αναμφίβολα η πιο προσωπική δουλειά του: ένα επιτυχημένο και όμορφο πείραμα επανάχρησης χώρου, το οποίο έχει γίνει ένα ορόσημο της εναλλακτικής διαβίωσης.

Αγγελική Τριαρίδου

ΠΡΟΣΦΑΤΑ

Η ΑΛΧΗΜΕΙΑ ΤΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ

ΦΟΒΟΥ ΤΑΣ ΕΙΔΟΥΣ ΤΟΥ ΜΑΡΤΙΟΥ

ΕΥ-ΞΕΙΝΟΣ ΠΟΝΤΟΣ

Ο ΑΓΙΟΣ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ ΚΙ ΕΓΩ

ΔΗΜΟΦΙΛΗ

Η ΚΥΡΑ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ

ΠΕΤΑΕΙ, ΠΕΤΑΕΙ...

ΑΠΟ ΜΑΡΤΗ, ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ...

ΣΧΟΛΙΑ

ΑΠΟΣΤΟΛΗ
Το σχόλιό σας έχει σταλεί και θα δημοσιευτεί το συντομότερο.
Ευχαριστούμε!

γράψτε το
σχόλιό σας

code & design : Stelios Ignatiadis ACTUS anima logo ACTUS ANIMA
Loading