designplanet.tv

Η Αγγελική Τριαρίδου σας ταξιδεύει στον πλανήτη της ιστορίας, της τέχνης, της αρχιτεκτονικής, και του design


ΘΑΝΑΣΗΣ ΤΡΙΑΡΙΔΗΣ /

OPINIONS

/

25 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2016

ΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ, Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ Η ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΔΕΣΜΟΥ

Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ, ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟ ΠΟΛΕΜΟ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ, ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΚΑΤΑΦΕΡΟΥΜΕ ΝΑ ΣΥΝΔΕΘΟΥΜΕ ΚΑΠΩΣ ΕΣΤΩ ΜΕ ΕΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΠΛΕΥΡΑ. Ο ΘΑΝΑΣΗΣ ΤΡΙΑΡΙΔΗΣ ΚΑΤΑΘΕΤΕΙ ΤΙΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΤΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΔΕΣΜΟΥ.

Ενώ ο καθένας έντρομος περιχαρακώνει τον εαυτό του στα σημεία της ματαιόσπουδης ατομικότητάς του, η Ιστόρια, η τυφλή, αποηθικοποιημένη, σχεδόν φυσική (με την έννοια του φυσικού φαινομένου) Ιστορία (με το απαίσιο κεφαλαίο Ιώτα της τερατικά απειλητικό σαν έμβολο πλώρης) προχωράει. Οι πεινασμένοι του κόσμου έρχονται - και εμείς τρέμουμε για τη χόρτασή μας. Για τη χυδαία και άδικη χόρτασή μας.

Έχω είκοσι χρόνια που γράφω αφηγήσεις και δοκίμια για αυτή την ώρα - και ακόμη, εκδίδω βιβλία, κάνω ομιλίες, δίνω συνεντεύξεις. Αλίμονο: τα λόγια είναι μονάχα λόγια. Η άδικη πείνα τους και η άδική χόρτασή μας παραμένει.

Ωστόσο δεν έχω κάτι άλλο από τα λόγια για να ζυγώσω κάπως την χαίνουσα καθημερινή απορία (απορία με την έννοια της ανημποριάς):

[pic03c]

Ας αφήσουμε, λοιπόν, στην άκρη την παράλογη ελληνική πραγματικότητα και ας σκεφτούμε τους εαυτούς μας ως μέρος του δυτικού κόσμου – μιας πολιτισμικής επικράτειας που αριθμεί τα 2 από τα 7 δισεκατομμύρια του ανθρώπινου πληθυσμού. Φαντάζομαι πως όλοι οι άνθρωποι θέλουμε ένα κοινό μέλλον συλλογικής προόδου, ευημερίας και ειρήνης.

στόσο, μπορούμε να μιλούμε για συλλογικό μέλλον για ετούτα τα 2 δισεκατομμύρια των ανθρώπων της Δύσης δίχως να βάλουμε στο κάδρο της σκέψης μας τα άλλα 5 του υπόλοιπου πληθυσμού της γης, δίχως να βάλουμε στο κάδρο τη φτώχεια τους, την υπανάπτυξή τους, την απελπισία τους;

Μέχρι σήμερα τους βλέπουμε ως εν δυνάμει εχθρούς, ως «λανθασμένους» πολιτισμούς που αντίκεινται στον δικό μας, ως ιστορική «φύρα». Τι θα γίνει αν συνεχίσουμε ετούτη την επιλογή;

Απαντώ (και πάλι η απάντηση είναι ανυπόφορα απλή): θα γίνει πόλεμος. Ως δυτικός κόσμος αδιαφορήσαμε για την πείνα των 2/3 της γης και τώρα έρχεται η ώρα του λογαριασμού. Οι πεινασμένοι έρχονται – και η πείνα τους δημιουργεί το δίκαιο του κόσμου. Η Δύση, από την ώρα που κατέρρευσε ο κομμουνιστικός ολοκληρωτισμός, είχε ένα κρίσιμο στοίχημα: Να καλύψει το χάσμα ανάμεσα στον Πρώτο και τον Τρίτο Κόσμο με δημιουργία παραγωγικών δομών και δικτύων. Αυτό ήταν μια προϋπόθεση για τις Ηνωμένες Πολιτείες του Κόσμου – και μόνον έτσι θα μπορούσε να νοηθεί η ποθούμενη (για μένα τουλάχιστον) Παγκοσμιοποίηση. Η Δύση αρκέστηκε να καλύψει τις ανάγκες των δικών της πολιτών για επίπλαστη ευμάρεια – συνεπικουρούμενη από τα λαϊκιστικά αριστερά προτάγματα περί εγκατάλειψης της παραγωγικότητας στο κράτος (προτάγματα που έχουν καταστήσει την αριστερά μια απόλυτα αναχρονιστική πολιτική δύναμη). Έτσι, ο πολίτης της Δύσης νοιάζεται να πάρει σύνταξη στα πενήντα πέντε του χρόνια, να έχει ασφάλιση ο ίδιος, να τοκίζονται οι καταθέσεις του και να απομυζήσει από το κράτος κάθε δυνατή παροχή, να έχει διασφαλισμένη θέση πάρκινγκ για το αυτοκίνητό του. Κι όταν ακούει πως πεθαίνουν χίλια παιδιά κάθε λεπτό από την πείνα, λέει «ας πρόσεχαν οι γονιοί τους, να μην τα γεννούσαν».

Αυτός ο πολίτης της Δύσης είναι ήδη μια ιδιότυπη κατηγορία νεοναζί. Μπορεί ο ίδιος να λογαριάζει πως είναι γέννημα του Διαφωτισμού και του Ρουσό – αλλά ο μύχιος πόθος του είναι ο Χίτλερ. Δεν ξυρίζει το κεφάλι του, δεν παίρνει σιδερολοστούς στα χέρια, δεν φοράει μπλούζες με αγκυλωτούς σταυρούς – ως παιδί είχε διαβάσει τον Μικρό Πρίγκιπα, ως έφηβος έχει διδαχτεί στο σχολείο τη Φάρμα των Ζώων. Κατανοεί τον κόσμο ως αναζήτηση ειδυλλιακών ταξιδιωτικών προορισμών με φτηνά αεροπορικά εισιτήρια στο Internet και, όταν φτάνει στον εξωτικό προορισμό του, συμπονάει τους άθλιους που στέκουν (ως ντεκόρ;) στο ρείθρο του δρόμου – αλλά βαθιά μέσα του θεωρεί την πείνα τους και τον θάνατό τους φυσική μοίρα. Δυστυχώς για αυτόν και ευτυχώς για την ανθρωπότητα, υπάρχουν και παιδιά που, ενώ οι γονιοί τους «κακώς τα γέννησαν», εκείνα δεν θα πεθάνουν και θα έρθουν να γυρέψουν κάτι από τη χόρτασή του.

οιονεί νεοναζί της Δύσης πρέπει να σκεφτεί: θα σχεδιάσει τη ζωή του μαζί με ετούτο τον πεινασμένο που αρνείται τη φυσική του μοίρα, ή θα σηκώσει μάντρες και θα κηρύξει τον πόλεμο;

Αυτό το ερώτημα νιώθω πως είναι (ήταν;) το κρισιμότερο πολιτικό διακύβευμα της Δύσης σήμερα. Θα πρέπει να αποφασίσουμε ποιον πόλεμο θα πολεμήσουμε: έναν πνευματικό πόλεμο μέσα μας, που λέει πως πρέπει να μοιραστούμε κάτι από τη ζωή μας με τη ζωές των άλλων; – ή έναν πραγματικό πόλεμο συνόρων και δρόμων, όπου εμείς παρέα με στρατιώτες, φλογοβολιστές, φονιάδες νεοναζί και συνταξιούχους (που θα χειροκροτούν ενθουσιασμένοι, όπως τους αρμόζει), θα ανακηρύξουμε την πείνα αμαρτία, την ανάγκη όνειδος, την απελπισία αρρώστια, τον άνθρωπο που στέκει στη γωνία φάντασμα του πιο σκοτεινού μας εφιάλτη; Φοβάμαι πως δεν θελήσαμε να δώσουμε τον πνευματικό πόλεμο μέσα μας και τώρα θα αντιμετωπίσουμε τον πραγματικό: μοιραίοι, απροπαράσκευοι και, το χειρότερο, ένοχοι.

Νομίζω πως ξέρω και το ποιος θα κερδίσει στον πόλεμο αυτό. Θα κερδίσουν οι πεινασμένοι. Πάντοτε στην Ιστορία κερδίζουν οι πεινασμένοι. Όσους και να πετάξουν στη θάλασσα οι δουλέμποροι, όσους και αν επαναπροωθήσουν στο κενό οι στρατιώτες, όσους κι αν σφάξουν το βράδυ οι νεοναζί, όσους κι αν εξαερώσουν οι καινούριες βόμβες που ήδη περιμένουν, οι πεινασμένοι θα νικήσουν. Η Ιστορία, στη θέση της οποιασδήποτε ζυγαριάς (και οποιασδήποτε ηθικής), έχει έναν βασικό κανόνα: προχωράει μαζί με αυτούς που έχουν τη μεγαλύτερη ανάγκη.

Πολλές φορές αναρωτιέμαι για τον εαυτό μου μέσα σε αυτή τη μεγάλη (θαρρείς «νομοτελειακή») διαδοχή – για το πού θα σταθώ εγώ στον πόλεμο αυτόν. Ανήκω στους χορτάτους, σιτίζομαι στο τραπέζι τους – θέλω να μιλάω για τους πεινασμένους, για το δίκιο της πείνας. Πόσο υποφερτή, πόσο «νόμιμη» (πολιτικά, ηθικά, υπαρξιακά) μπορεί να είναι τούτη η αντίφαση; Τι μπορεί να γεννήσει; Σκέφτομαι πως στην ιστορία του πολιτισμού λογής χορτάτοι μίλησαν με πάθος για τα δίκια των πεινασμένων – πως εν τέλει αυτό να μην είναι μια αδειανή χειρονομία. Κι ύστερα καταλαβαίνω πως είμαι υποκριτής: στον πόλεμο που έχει ξεκινήσει, έχω ήδη διαλέξει. Γράφω αυτή τη συνέντευξη σε ένα πληκτρολόγιο που κοστίζει τρία ευρώ – και έχει φτιαχτεί στην Κίνα. Ξέρεις τι σημαίνει αυτό; Πως αποδέχομαι έναν προφανή εργασιακό εφιάλτη (με παιδική εργασία και μεροκάματα σκλαβιάς) κάπου μακριά, για να έχω ένα πληκτρολόγιο που κοστίζει τρία ευρώ. Κι όταν αυτός ο Κινέζος θελήσει να με συναντήσει και μπει σε ένα αμπάρι πλοίου για να μοιραστούμε το κέρδος που έβγαλα με τη δουλειά του, ξέρεις τι θα του πω; Πως είναι ένα λάθος της Ιστορίας, διότι δεν τον χωράει η Ελλάδα/η Ευρώπη/η Δύση.

"Τα βράδια, αποφεύγω να περνάω από δρόμους απελπισμένων – ξέρεις γιατί; Γιατί αν τους συναντήσω, πρέπει να απαντήσω στο ερώτημα: Γιατί δεν ζητάω σε έναν έστω από αυτούς να με ακολουθήσει, γιατί δεν τον βάζω στο σπίτι μου, γιατί δεν του στρώνω το κρεβάτι μου; Και η απάντηση σε αυτό το ερώτημα είναι η ανθρώπινή μου ήττα: γιατί δεν τον αγαπώ, γιατί είμαι ανίκανος να τον αγαπήσω.

Τι αντιπροτείνω σε όλο αυτό; Θα ήθελα να γράψω τη φράση «τίποτε, απολύτως τίποτε». Θα ήταν ένα κλείσιμο της συνέντευξης εξαιρετικά εντυπωσιακό – φουσκωμένο από τον αέρα μιας δήθεν κυνικής απαισιοδοξίας που θεωρείται «ωμή ειλικρίνεια». Αλλά δεν θα ήταν η αλήθεια μου· στην πραγματικότητα, έχω κάτι να αντιπροτείνω – ίσως γιατί δεν πολυαντέχω τη συγκατάβαση στην απελπισία. Έχω, λοιπόν, να αντιπροτείνω το δεσμό. Αυτό, νομίζω, είναι μια πραγματική ανθρώπινη πιθανότητα μέσα στον μεγάλο πόλεμο των ανθρώπων: να καταφέρουμε να συνδεθούμε κάπως έστω με έναν άνθρωπο από την άλλη πλευρά, έστω για μια στιγμή, έστω για ένα ανοιγόκλειμα των βλεφάρων μας. Στο μικρό αφήγημα Το αγόρι πίσω απ’ το τζάμι  (και εδώ στην τελική μορφή της έκδοσης, με την εικονογράφηση της Έλλης Γρίβα) προσπαθώ να μιλήσω για ετούτο το δεσμό. Ένα βράδυ Πρωτοχρονιάς, ένα αγόρι από τον κόσμο των χορτάτων, ενώ τρώει με την οικογένειά του στο γιορτινό τραπέζι, νομίζει πως βλέπει για μερικά δευτερόλεπτα στο παράθυρο ένα πεινασμένο κορίτσι που έχει κολλημένο το πρόσωπό του στο τζάμι. Εφόσον, λοιπόν, νόμισε πως την είδε, πρέπει να κάνει κάτι – κάτι που να ενώσει αυτούς που είναι μέσα με αυτούς που είναι έξω. Πιστεύω σε αυτό το αγόρι που μπορεί να δει το πεινασμένο ετοιμοθάνατο κορίτσι έξω από το παράθυρό του (γι’ αυτό, άλλωστε, έγραψα το βιβλίο). Όσο οι άνθρωποι από τον κόσμο των χορτάτων κοιτάζουν, έστω και φευγαλέα, προς το τζάμι του παραθύρου, υπάρχει μια ακόμη πιθανότητα· κι όσο είμαστε άνθρωποι, έχουμε τη δυνατότητα του δεσμού. Κι αυτό μπορεί να είναι μια πρόταση, έτσι πιστεύω.

Θανάσης Τριαρίδης

(Απόσπασμα από εκτενή συνέντευξη του 2012 που δόθηκε στη Σταυρούλα Σκαλίδη με τον τίτλο "Όσο είμαστε άνθρωποι, έχουμε την δυνατότητα του δεσμού."

Ολόκληρη η συνέντευξη εδώ)

[pic04c]

Για όσους έχουν την δυνατότητα και θέλουν να φιλοξενήσουν στο σπίτι τους κάποιους πρόσφυγες (μεμονομένα άτομα ή οικογένειες με μικρά παιδιά) υπάρχει η δυνατότητα να απευθυνθουν στο Refuges Welcome Ελλάδα και να συμπληρώσουν αυτή την φόρμα φιλοξενίας.

Για όσους θέλουν να προσφέρουν βοήθεια:

Υπάρχει επιτακτική ανάγκη για βρεφικές κρέμες και γάλατα, είδη υγιεινής (μωρομάντηλα, σερβιέτες, οδοντόκρεμες), συσκευασμένες τροφές (π.χ. μπισκότα για παιδιά), αλλά και ο,τιδήποτε μπορεί εύκολα ο καθένας να φανταστεί οτι χρειάζονται αυτοί οι άνθρωποι, εκτός από τον καταυλισμό των Διαβατών, την Ειδομένη και τα σημεία συγκέντρωσης των προσφύγων (hot spots), όπως για παράδειγμα του Χέρσο του Κιλκίς, μπορούν να επικοινωνήσουν και στη Θεσσαλονίκη με τους εξής φορείς:

-Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, Βασιλίσσης Όλγας 198, Τηλ. 2310589172-175 και 2310287724

-Ετεροτοπία / Eterotopia, Ι.Δραγούμη & Πτολεμαίων 42, 2ος ορ., 18.00-22.00 

-Οικόπολις - μια παράλληλη πόλη Γιατροί του Κόσμου Θεσσαλονίκη, Πτολεμαίων 29 Α (9.00-17.00), Τηλ. 2310222503

-Κοινωνικό Κέντρο / Στέκι Μεταναστών, Ερμού 23 (19.00-23.00)

-Κοινωνικό Ιατρείο Αλληλεγγύης Θέρμης, (10.00-12.00 και 17.00-20.00) 
Τηλ Ιατρείου: 2310465353, οδός Θέρμης – Τριαδίου (δίπλα στα γήπεδα τένις).

–Τράπεζα συλλογής ειδών ΣΥΝ ΠΡΑΞΗ της ΑΡΣΙΣ_Δράσεις στην Ειδομένη, Βενιζέλου 70, Τηλ. 2315504301

-Στον 958 της ΕΡΤ3, Αγγελάκη 6, Τηλ 2310299600

-Φιλοξενείο Οικογενειών Αιτούντων Άσυλο, Άνδρου 1 Τούμπα, Τηλ. 2310920670 (για ρούχα) 

-Αρσις - Ξενώνας Ωραιοκάστρου Ασυνόδευτων Ανηλίκων Αιτούντων Άσυλο, Πρώην Παιδούπολη Ωραιοκάστρου, Αγ. Δημητρίου 1- 3 Προέκταση Λεωφόρου Δημοκρατίας, Τηλ.2310694878

-Εθελοντές Θεσσαλονίκης- Αγάπη χωρίς Σύνορα Πολυτεχνείου 75 - Πυλαία Θεσσαλονίκης

Επίσης ο Δήμος Θεσσαλονίκης, ανταποκρινόμενος στις ανάγκες που έχουν προκύψει από την εγκατάσταση των προσφύγων στο χώρο φιλοξενίας στα Διαβατά, καλεί τους κατοίκους να συμβάλλουν στη συγκέντρωση ειδών για την κάλυψη βασικών αναγκών των φιλοξενουμένων και συγκεκριμένα:

Παιχνίδια λούτρινα (όχι με μπαταρίες)
Γάλατα 1 λίτρου μακράς διαρκείας 
Γάλατα βρεφική σκόνη (1ης, 2ης και 3ης βρεφικής ηλικίας). 
Μπιμπερό και πιπίλες
Μαρμελάδες - μέλι σε ατομικές μερίδες
Σοκολάτες και Πραλίνες φουντουκιού σε μικρές συσκευασίες
Σαμπουάν και αφρόλουτρα σε μικρές συσκευασίες
Μωρομάντηλα
Πάνες 
Σερβιέτες, οδοντόκρεμες, οδοντόβουρτσες

Η δράση υλοποιείται με τη συνδρομή των πέντε Δημοτικών Κοινοτήτων και της Δημοτικής Ενότητας Τριανδρίας και η συγκέντρωση των ειδών θα γίνεται στα παρακάτω σημεία κατά τις εργάσιμες ημέρες:

-Α Δημοτική Κοινότητα Δήμου Θεσσαλονίκης, Προξένου Κορομηλά 36, Τηλ. 2313 318507 και 2313318504, από τις 09.00 έως τις 14.00 
-B' Δημοτική Κοινότητα Θεσσαλονίκης, Μοναστηρίου 93, Τηλ. 2313 18542, από τις 08.00 έως τις 14.00 
-Γ' Δημοτική Κοινότητα Δήμου Θεσσαλονίκης, Θεοφίλου 25, Τηλ. 2313 318573, από τις 08.00 έως τις 14.00 
-Δ' Δημοτική Κοινότητα Δήμου Θεσσαλονίκης, Κλεάνθους 57, Τηλ. 2313 318545, από τις 08.00 έως τις 14.00
-Ε Δημοτική Κοινότητα Δήμου Θεσσαλονίκης, Βασιλίσσης Όλγας 162 & 25ης Μαρτίου, Τηλ. 2313 318247, από τις 09.00 έως τις 14.00
-Δημοτική Ενότητα Τριανδρίας Δήμου Θεσσαλονίκης Ελευθερίας 24, Τηλ. 2313305405, από τις 08.00 έως τις 14.00

Αρμόδιο για τον συντονισμό της υλοποίησης της δράσης θα είναι το Τμήμα Κοινωνικής Πολιτικής και Ισότητας των Φύλων της Διεύθυνσης Κοινωνικής Προστασίας και Δημόσιας Υγείας.

ΠΡΟΣΦΑΤΑ

Η ΑΛΧΗΜΕΙΑ ΤΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ

ΦΟΒΟΥ ΤΑΣ ΕΙΔΟΥΣ ΤΟΥ ΜΑΡΤΙΟΥ

ΕΥ-ΞΕΙΝΟΣ ΠΟΝΤΟΣ

Ο ΑΓΙΟΣ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ ΚΙ ΕΓΩ

ΔΗΜΟΦΙΛΗ

Η ΚΥΡΑ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ

ΠΕΤΑΕΙ, ΠΕΤΑΕΙ...

ΑΠΟ ΜΑΡΤΗ, ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ...

ΣΧΟΛΙΑ

ΑΠΟΣΤΟΛΗ
Το σχόλιό σας έχει σταλεί και θα δημοσιευτεί το συντομότερο.
Ευχαριστούμε!

γράψτε το
σχόλιό σας

code & design : Stelios Ignatiadis ACTUS anima logo ACTUS ANIMA
Loading